فصلِ کوچ.

همه ما افراد زیادی را دیده‌ایم که از راه‌ دست‌فروشی پول اندکی در‌می‌آورند و هر روز از صبح تا شب، دنبال سهم کوچکی از نان شبشان می‌دوند. جوراب می‌فروشند، کنار خیابان بساط روسری و شال گردن و گل سر پهن می‌کنند، ترازو می‌گذارند و … .

بد بودن حال اقتصاد و معیشت مردم آن‌قدر بدیهی است که لازم نیست توصیفش کنم. اما همین که هنوز نمرده خبر خوبی است! نشانه زنده بودنش همین است که مردم

درآمد

“سمفونی مردگان” اثر عباس معروفی، یکی از مشهورترین رمان‌های فارسی است. نقد این رمان نه کار آسانی است و نه کار هر کسی. بعید می‌دانم که من بتوانم نگارش و ادبیات نویسنده را نقد کنم. اما به عنوان یک خواننده می‌توانم در مورد احساسی که داستان در دلم ایجاد کرده است بنویسم.

پس از خواندن داستان داغدار شدم. بیش از آنکه مردن جسمانی انسان‌ها و حتی دیوانگی آیدین دلگیرم کند، دلم از مرگ هدف

یک- می‌گوید فاصله وجود تا کمال انسان از هر موجود دیگری در جهان بیش‌تر است و نوزاد انسان از نوزاد هر موجودی ناتوان‌تر است. می‌گوید رشد یعنی پر کردن فاصله وجود تا کمال انسان و کمال انسان بسیار دور است، تا حدی که می‌شود گفت ناممکن است. مصرعی از عمران صلاحی می‌خواند: “به ما که خسته‌ایم بگو خونه باهار کدوم وره؟” می‌گوید کمال، “خونه باهار” است که هیچ وقت در این جهان به آن نمی‌رسیم. تکه‌ای دیگر شاهد می‌آورد:

۱- چک‌لیست‌های جادویی

اگر روزگاری هدفی داشته‌اید، اگر همین حالا هدفی دارید، بی شک بارها برنامه‌ریزی کرده‌اید و مطمئنم که به همان تعداد برنامه‌ای که نوشته‌اید، در اجرای برنامه‌تان شکست خورده‌اید. برایتان پیشنهادی دارم؛ چک‌لیست‌ها را جدی بگیرید!

پیش از این در مطلبی درباره بی‌نقص‌طلبی نوشته‌ام که وسواس در اجرای کامل برنامه، به ویژه برنامه‌های دقیقی که به قول گفتنی مو لای درزش نمی‌رود، باعث ناامیدی و اهمال‌کاری می‌شود.

روشن است که بدون داشتن

همه ما دوست داریم تا جایی که می‌شود کارمان را بی‌نقص انجام دهیم و دستاوردهای کاملی داشته باشیم. دوست داریم هرچه به دست می‌آوریم بی‌عیب باشد؛ کامل و درخشان! اما بی‌نقص‌گرایی چیز خوبی نیست!

همیشه بی‌عیب بودن قابل دستیابی نیست. وقتی تازه کاری را آغاز کرده‌ایم، وقتی در حال یادگیری یک مهارت یا دانش هستیم، وقتی وقت کافی نداریم، وقتی انتظار از ما به اندازه‌ای است که حد متوسطی از کار را انجام دهیم، لزومی ندارد به دنبال

خرمگس دست‌ها را با حرکتی ناگهانی و پرشور از هم گشود و گفت: آیا هرگز از خاطرتان نگذشته است که شاید آن لوده تیره‌بخت نیز روحی داشته باشد – روحی زنده، در تلاش انسانی -، که در جثه بدمنظری به نام جسم مقید شده است و ناگزیر به بندگی آن است؟ شما که نسبت به همه چیز تا این اندازه نازک‌دلید… شما که از دیدن جسمی در جامه احمق‌ها و چند زنگوله متأثر می‌شوید… آیا