فصلِ کوچ.

از نوجوانی، علاقه زیادی به خواندن زندگی‌­نامه و شرح حال دانشمندان و افراد تأثیرگذار داشتم. یک از مهم‌­ترین بخش‌­های این زندگی‌­نامه­‌ها، شیوه مدیریت زمان و کار کردن بود. خوابیدن، بیدار شدن، تنظیم وقت. در ذهنم حک شده بود که برای موفقیت باید سخت کار کنم و برنامه دقیقی داشته باشم. روش­‌های زیادی را آزمایش کردم و خیلی هم در این زمینه شکست خوردم. هر چه پیش می­‌رود به نکته­‌های بهتری در برنامه­‌ریزی می‌­رسم. دوست داشتم بخشی از

برایم یک آرزوست که بتوانم بیرون از هر مکانی و فارغ از هر زمانی وجود داشته باشم؛ یعنی حضور داشته باشم، نمی‌­دانم کدامشان درست است، حضور یا وجود؟ دوست دارم بتوانم فضای بین زمین و گستره فضا را در­نوردم و از کهکشان بیرون بروم. بروم و بروم تا ببینم تا کجا می‌شود پیش رفت؟

تصور می‌­کنم حتی اگر از زمین بروم بیرون، نمی‌­شود یک خط مستقیم را بگیرم و پیش بروم. احساس می­‌کنم که بسط می‌یابم. یعنی تصورم

همه ما در زندگی با کسانی مواجه شده­‌ایم که به یک دلیل، نقطه عطف زندگی ما شده­‌اند، یا باعث شدند رشد کنیم، یا باعث شدند که در راه ما مانع ایجاد شود یا حرکت در مسیر برایمان سخت شود. قدردانی کردن از کسانی که باعث رشدمان شدند، یکی از واجب‌­ترین کارهایی است که باید در زندگی انجام دهیم. یک از کارهایی که می­‌توانم برای قدردانی از افراد مهم زندگی‌­ام انجام دهم، نوشتن است.

این بار می­‌خواهم از دبیر

در لحظاتی که متوجه می‌­شویم معشوق درکمان می­‌کند، خیلی بیش‌­تر از حدی که دیگران تا کنون درک کرده‌­اند، و شاید حتی بهتر از وقتی که خودمان ابعاد آشفته، خجالت­‌آور و ننگین خود را درک می­‌کنیم، عشق به اوج خود می‌­رسد. همان وقتی که شخص دیگری می‌­فهمد ما کیستیم و هم با همدردی می‌­کند و هم ما را می‌­بخشد؛ چرا که آنچه دیگران درک می­‌کنند، پایه‌­گذار توانایی ما برای اطمینان کردن و بخشش است. عشق پاداش