فصلِ کوچ.

مدت‌هاست که نتوانسته‌ام این‌جا مطلبی بنویسم، نه این که نخواسته باشم، انگار حفره بزرگی در ذهنم ایجاد شده که همه حرف‌هایم را می‌بلعد.

مدتی است که فضای کارم را تغییر داده‌ام. روزها از صبح تا عصر کار مشخصی دارم. برنامه زندگی‌ام به یک جریان روتین تبدیل شده که فقط می‌توانم برای نیمی از آن طرح داشته باشم.

نمی‌دانم در انتهای این نوشته می‌خواهم به کجا برسم، فقط می‌خواهم بگویم که دیگر نمی‌توانم این دور افتادن از خانه

پیش‌­نوشت: گاهی نوشتن را با “واژه­‌های تصادفی” تمرین می­‌کنم. درباره یک کلمه، هر چیز به ذهنم می­‌آید می­‌نویسم. کلمات را از بازکردن تصادفی یک کتاب، یا وسط حرف­‌های دیگران پیدا می­‌کنم. به تخیلم اجازه می‌­دهم به هر کجا که می­‌خواهد برود. امروز یکی از این تمرین­‌ها را این‌­جا می‌­نویسم. برای این­ که بتوانم با ترس خودم‌، که احتمالاً برخاسته از غروری پیچیده در لفافه است، مبارزه کنم؛ ترس از قضاوت شدن، ترس از خوب نبودن، ترس از افشا شدن.

اما می‌دانید تا آن موقع که یاد بگیرم واقعاً پیانو بنوازم، بازیگر شوم، نقاشی کنم، نمایشنامه‌ای درست و حسابی بنویسم، چند ساله خواهم شد؟

بله… به همان سن و سالی که اگر این کار را به انجام نرسانید.

پس بیایید شروع کنیم.

پیش‌نوشت: مدت‌هاست که تصمیم گرفته‌ام بخش‌هایی از کتاب‌هایی را که می‌خوانم، بدون هیچ اظهار نظر و نقدی، با دیگران به اشتراک بگذارم. امروز