نوشتههای وجیهه مهرابی
این روزها به این فکر میکنم که آدمها به قهرمان نیاز دارند؛ نه برای این که نجاتشان دهد، برای داشتن الگو، برای امیدوار ماندن در لحظههای تاریک.
مثل همه آدمها، من هم نیاز دارم که یک قهرمان داشته باشم، به کسی که بتوانم او را تجسم آرمان خودم قرار بدهم. اما چنین قهرمانی را پیدا نمیکنم.
پیدا نمیکنم، نه این که انسان بزرگی در زندگی نمیشناسم، می شناسم.
اما دو مسئله بزرگ باعث میشود نتوانم مصداق
ادامه مطلباین نوشته در حال تکمیل است…
امروز کتاب “بادبادکباز” را، وقتی که پشمهای بالشم را ریخته بودم بیرون و داشتم با دست، مثلاً حلاجیشان میکردم، یک نفس گوش دادم.
تا انتهای داستان خیالم این بود که ماجرا فقط ماجرای دو تا دوست است که یکی قربانی طبقه اجتماعی نامقبولش میشود و آن دیگری با وجود علاقه و وابستگی از طبقه خودش بیرون نمیرود تا دوستش را نجات بدهد.
اما اخر
ادامه مطلب[این نوشته در حال تکمیل است…]
پیش از هر چیز بگویم که این عنوان بسیار مفصلتر از چیزی است که میخواهم در این نوشته بنویسم. اما الآن تیتر دیگری به ذهنم نمیرسد و تصمیم گرفتهام چیزی که در ذهن دارم را بنویسم تا بعد فرصت بازنویسی و تکمیل پیدا کنم.
ماجرا این است که در مشاهدات یا مطالعات توسعهای که داشتهام درباره نقش زنان در اقتصاد روستا و نظامهای حکمرانی گذشته
ادامه مطلبنگرانی از گذشت سریع زمان، برای انسانِ در حالِ گذر از دهههای سوم و چهارم زندگی، طبیعی است. با تصور لحظه فرارسیدن مرگ، طعم تلخ حسرتهای باقیمانده و رویاهای نزیسته در کام آدم نشت میکند و با هر بار تکرار شدن تا چند دقیقه قلب آدم از ترسِ “بیسرانجامی” مچاله میشود.
نمیخواهم از مرگ و ترس مرگ حرف بزنم، چون تا امروز فهمیدهام مرگ نیست که نگرانمان میکند، ترس حقیقی ما این است: زندگی نکردن، معنا نداشتن، بیهوده
ادامه مطلباستادی دارم که عقیده دارد غصه بد، ولی غم خوب است!
عقیده دارد غصه آدم را پیر میکند و نباید آن را به دل راه داد؛ و اگر روزی دزدانه پا به دل گذاشت باید زود از دل بیرونش کرد.
عقیده دارد غم، وقتی به ژرفای وجود آدم رخنه کند، درون دل آدم رسوخ کند و جاخوش کند، روز به روز حال آدم را بهتر میکند و روح آدم بیشتر میدرخشد.
میگوید غصه را از چهره
ادامه مطلبگاهی باید لنگلنگان راه بیفتیم، حتی اگر خیالمان این باشد که اگر صبر کنیم و دیرتر اولین قدم را برداریم بهتر راه میرویم، اما چه کسی را دیدهاید که با ایستادن راه رفتن را یاد بگیرد؟
گاهی صبر کردن اشتباه است. امکانات ما در مسیر بهتر میشوند و اگر اولین قدم را برنداریم خبری از این بهتر شدن و پیشرفت نخواهد بود.
چیزهای کوچکی هست که بیهوده برای انجامشان این پا و آن پا میکنیم؛ مثل نوشتن
ادامه مطلب