فصلِ کوچ.

برایتان پیش آمده که تنها حرف مشترکتان با یک رفیق قدیمی خاطرات گذشته باشد؟

او از آنچه امروز هستید خبر ندارد، شمای امروز را نمی‌شناسد، نمی‌داند که چه بر شما گذشته است، نمی‌داند که شما دیگر صبح‌ها چای نمی‌خورید یا فلان عادت را ترک کرده‌اید.

نمی‌داند که شما دیگر به آن “مسلک”، “راه”، “منطق”، “نظریه” یا هر مفهوم مشابه دیگر، عقیده ندارید. او از رویای امروز شما خبر ندارد. او چشم‌انداز آینده شما

آدمیزاد، گاهی امیدهایی دارد که می‌داند بیهوده است اما باز آن‌ها را رها نمی‌کند؛ نه به این خاطر که ساده‌لوح و احمق است، نه به این خاطر که پیش خودش حساب و کتاب نمی‌کند.

آدم گاهی برای این‌که خودش را به زندگی بیاویزد، به آخرین رشته‌های یک امید خشکیده خاکستری چنگ می‌زند.

از کجا معلوم؟ شاید هم در همین لحظاتی که به تارهای پوسیده خیالمان آویخته‌ایم دستاویزی حقیقی برسد و ما را از لبه پرتگاه به زمین

دیشب داشتم دنبال معنی یک واژه می‌گشتم که با این عبارات قشنگ و البته پیچیده آشنا شدم. اگر معنی‌اش را نمی‌خواندم هرگز نمی‌فهمیدم که چه می‌گوید.

*********

مگر ز سنگ بود پرده‌های گوش کسی

که ناخنش به جگر نشکند ترانه عشق…

صائب تبریزی

*ناخن به جگر شکستن: اثر گذاشتن، اثر کردن

*********

گر گوش او به ناله من نیست در چمن

ناخن