دسته: خودنگاری

مدت‌هاست که نتوانسته‌ام این‌جا مطلبی بنویسم، نه این که نخواسته باشم، انگار حفره بزرگی در ذهنم ایجاد شده که همه حرف‌هایم را می‌بلعد.

مدتی است

من فقط یک راه برای گذر از رنج و اندوه می‌شناسم؛ هر وقت از دردی رنج می‌برید و اندوه و یأس به سراغ شما می‌آید،

برایم یک آرزوست که بتوانم بیرون از هر مکانی و فارغ از هر زمانی وجود داشته باشم؛ یعنی حضور داشته باشم، نمی‌­دانم کدامشان درست است،

همه ما در زندگی با کسانی مواجه شده­‌ایم که به یک دلیل، نقطه عطف زندگی ما شده­‌اند، یا باعث شدند رشد کنیم، یا باعث شدند

پدر بزرگم پارسال رفت. کجا؟ به قول گفتنی به رحمت خدا.

دیرزمانی است که می‌­خواهم درباره او بنویسم. هزار خاطره و حرف هست که درباره‌­اش